Biznes muzyczny - Gałuszka Patryk

Ich miłość wybuchła od pierwszego wejrzenia. On - Krzysztof, lat 50, ona - Natalia, lat 28. Lekarze. Mieszkają między Gorzowem a Szczecinem. Na weekendy jeżdżą do opery w Berlinie, do galerii w Dreźnie albo nad jezioro, by żeglować, a na wakacje – nad Loarę. Kochają się opętańczo. Czy taka miłość gwarantuje szczęście? Czy za dużo miłości to dobrze, czy źle? Jerzy Alski (to pseudonim) w swojej debiutanckiej powieści opowiada o wielkiej miłości z pozycji dojrzałego mężczyzny. Naprawdę inaczej niż młodsze lub starsze panie pisarki. Nowe gorzowskie Wydawnictwo Literackie „Sonar” wybrało na swój debiut „Za dużo miłości” wierząc, że czytelnikom ta książka na pewno się spodoba.

W ostatnich latach w publicystyce rosyjskiej pojawiły się liczne oskarżycielskie teksty oskarżające władze Polski o celową eksterminację jeńców rosyjskich z czasów wojny 1919?1921, inspirowane przez najwyższe władze rosyjskie, szukające ?przeciwwagi? dla ludobójstwa katyńskiego. Teksty te wzbudziły gwałtowne spory ? i to o wymiarze międzynarodowym ? odnoszące się zarówno do liczby, jak i przyczyn śmierci przetrzymywanych w polskich obozach jeńców wojennych. Autor postawił sobie za zadanie ustalenie miarodajnych danych dotyczących liczby jeńców (głównie czerwonoarmistów) zmarłych w obozie jenieckim w Strzałkowie i pochowanych na obozowym cmentarzu. Podstawę ku temu stanowią odnalezione w zbiorach archiwalnych dwa, publikowane w książce dokumenty.. Pierwszy z nich to ?Wykaz pochowanych na cmentarzu obozu jeńców w Strzałkowie 1915?1921?, sporządzony zapewne ok. 1923 roku dla potrzeb starostwa we Wrześni, drugi zatytułowany ?Wykaz jeńców zmarłych w obozie Strzałkowo? pochodzi z zasobów Centralnego Archiwum Wojskowego. W świetle tych dokumentów, szczegółowo zbadanych i zanalizowanych przez autora wynika, że na cmentarzu w Strzałkowie pochowano z całą pewnością 5996 jeńców bolszewickich , a wiec liczbę zdecydowanie mniejszą od tej, która pojawiała się w różnych rosyjskich enuncjacjach prasowych w ostatnich latach. W obszernym wstępie autor omawia historię obozu jenieckiego w Strzałkowie (zorganizowanego w 1915 r. przez Niemców), oraz założonego w jego sąsiedztwie cmentarza (funkcjonującego do 1922 roku). Szczególny akcent kładzie na czas (1919?1921), kiedy podstawową masę osadzonych stanowili początkowo Ukraińcy wzięci do niewoli w toku walk w południowo-wschodniej Rzeczypospolitej, a następnie jeńcy bolszewiccy. Przytacza informacje o technicznej stronie obozu, warunkach higienicznych, wyżywieniu, opiece lekarskiej, reakcjach władz zwierzchnich na zdarzające się nadużycia i zaniedbania ze strony polskiego nadzoru. Omawia przyczyny dużej śmiertelności pośród jeńców, akcentując, że w dużej mierze wywołana była epidemiami, dziesiątkującymi w tamtych latach ludność Polski i Europy, a także ogólną sytuacją gospodarczą wyniszczonej wojna Polski, rzutującą na standardy wyżywienia, zaopatrzenia w leki etc. W książce opublikowane tez zostały, m.in. archiwalne zdjęcia z okresu funkcjonowania obozu.